نویسنده: نغمه - شنبه سوم دی 1390
تو با مني عزيز دلم ، خود واقعي من ! اينها كه مينويسم براي تو نيست ، براي دلهاي زيبائيست كه دلتنگت شده اند ، چند صباحي است كه گوشه دنج و خلوت وجودم را برگزيده اي و به آن پناه برده اي تا من سر و ساماني به دنياي آدم هايم بدهم ! ميدانم دنياي انسانيم جمعيت انگشت شماري دارد و رشد جمعيت ضريبي منفي ! دركت ميكنم كه در بين آدم ها گاهي چنان احساس تنهايي ميكني كه لبخندي بر لبانت نقش ميبندد ! در همين حال و هواست كه سوسوي انسانهاي اطرافت راه را به تو نشان ميدهد و تو اميدي مي يابي كه هنوز زنده اي و مشتاق رفتن ! من و تو هميشه حواسمان به يكديگر است و هواي هم را داريم كه بي هواي هم ميميريم ! حواسم كه پرت آدم ها ميشود تو با پاشيدن قطره هاي انسانيت مرا از خواب ميپراني ! خود واقعي من ، سلام ......